
ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရဲ့ နေရာအနံ့အပြားမှာ မြေကျွံပေါက်ကြီးတွေ ပေါ်လာရာကနေစတာပါပဲ။ အဲ့ဒီမြေကျွံပေါက်ကြီးတွေထဲကနေ ရိတ်သိမ်းသူလိုခေါ်တဲ့မကောင်းဆိုးဝါးကြီးတွေ ထွက်လာပြီး မြင်သမျှလူတွေအကုန်လုံးကို သတ်လိုက်တာ တစ်လအတွင်း ကမ္ဘာ့လူဦးရေရဲ့ ၉၅ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ပြောင်သွားပါတော့တယ်။ ဒါပေမယ့် အဆိုးထဲကအကောင်းလေးအနေနဲ့ အဲ့ဒီမကောင်းဆိုးဝါး သတ္တဝါကြီးတွေဆီက လွတ်မြောက်နိုင်မဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒါကတော့ ဒီကောင်တွေက အမြင့်ပေ ၈၀၀၀ ကျော်ရင် ဆက်တက်လိုမရတော့တဲ့အတွက် အဲ့ဒီအမြင့်ပေအထက်မှာ နေနိုင်တဲ့လူတွေကတော့ ရှင်သန်နိုင်ချေရှိပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် တောင်အမြင့်ကြီးတွေပေါ်မှာ အသက်ရှင်ကျန်တဲ့လူတွေ စုဝေးနေထိုင်ကြပြီး ခိုလှုရာစခန်းလေးတွေ တည်ဆောက်ခဲ့ကြပါတယ်။ အဲ့ထဲမှာ ဝေလ်တိုသားအဖနှစ်ယောက်နဲ့ သုတေသနပညာရှင် နီနာတို့ရဲ့စခန်းလည်း အပါအဝင်ဖြစ်ပြီး သတ္တဝါဆိုးကြီးတွေဘေးက လွတ်ပေမဲ့ တစ်နေ့တစ်နေ့ မနည်းရှင်သန်နိုင်အောင် ကျော်ဖြတ်နေခဲ့ရပါတယ်။ ဝေလ်ရဲ့သားလေးက ရောဂါရှိတဲ့အတွက် လိုအပ်တဲ့ဆေးတွေကလည်း ကုန်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ဒီသတ္တဝါဆိုးကြီးတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာနေတဲ့ နီနာနဲ့အတူတူ တောင်အောက်ကိုဆင်းလာခဲ့ပြီး လိုအပ်တာတွေသွားယူတဲ့ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်ကို Tempo အမြင့်ဆုံးအနေနဲ့ တွေ့ရမှာဖြစ်ပြီး အဆုံးသတ်မှာရော ဒီသတ္တဝါဆိုးကြီးတွေကို သတ်ဖို့နည်းလမ်းတွေ့သွားပြီး အရင်လိုပျော်ရွှင်သာယာတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ ပြန်နေထိုင်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာ..